ต้องออกตัวก่อนว่า ไม่ได้แอนตี้ละครไทยนะจ๊ะ หรือแบบว่า อุ๊ย ชั้นต้องดูแต่หนังนอก
เพราะเราดูได้ทุกแนว และเข้าใจว่าความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อันนั้นผมเข้าใจ

แต่เมื่อคืนครับ เราได้มีโอกาสไปนั่งกินจิ้มจุ่มกับสหาย (แฮ่ๆ ยุคประหยัดจาก MK หรือ ชาบูๆ เป็นจิ้มจุ่ม ก้อแนวดีมิใช่น้อย)
ที่ร้านก้อเปิดละครของช่องนึง เรื่องที่นางเอกมีกรณีพิพาทกับเพื่อนดารานั่นแหละ
แม่ครัวและพี่ที่เสิร์ฟในร้านก้อดูกันด้วยความตั้งอกตั้งใจ

เป็นฉากที่พระเอกเกิดอาการแพ้อาหารที่นางเอกทำให้ โดยนางเอกไม่รู้มาก่อนว่าพระเอกแพ้น้าส้มสายชู ขณะที่พระเอกกำลังชักตาเหลือกลานอยู่นั้น แม่บ้านก้อมาเห็นเข้า ร้องตกใจโวยวาย ให้เด็กน้อย(น้องนางเอกในเรื่อง) ตามคนมาช่วย ระหว่างนั้นก้อเรียกชื่อและเขย่าตัวพระเอกไปมา ถ้าเราเป็นพระเอก เราคงลุกขึ้นมาพูดว่า "นี่ เมิงเขย่ากรูเบาๆ หน่อยได้มั๊ย กรูจะตายเพราะเมิงเขย่าเนี่ยแหละ" สักครู่นางร้าย 2 นางก้อวิ่งเข้ามาช่วยกันเรียกชื่อพระเอกด้วยความตกใจอีก รวมเป็น 3 เสียง ช่วยกันเรียกชื่อพระเอก ประหนึ่งจะให้พระเอกระลึกได้ว่า เมิงชื่อนี้นะ ห้ามลืม เวลาต่อมานางเอกก้อวิ่งหน้าตาตื่นตามมา แม่บ้านจึงถามนางเอกว่า "เธอทำผัดซีอิ๊วแล้วใส่น้ำส้มสายชูลงไปใช่มั๊ย" นางเอกก้อหน้าตาเดียงสาแล้วก้อขอโทษว่าไม่ทราบมาก่อน นางร้ายได้ยินดังนั้น จึงเดินเรียงแถวตามลำดับไหล่ตรงไปยังนางเอก นางร้ายคนแรกตบหน้านางเอก เพี๊ยะ โดนไป 1 ดอก แล้วม้วนตัวหันหลังกลับไปยืนที่เดิม นางร้ายคนที่ 2 แถมให้อีกดอกเป็น 2 ดอก แล้วก้อไปยืนที่เดิม ส่วนนางเอกไม่ต่อสู้ ยืนงงงวยมึนถึกอยู่กะที่ โถๆๆ แม่คุณช่างอ่อนต่อโลก ไม่สู้คน หลังจากเรียกชื่อพระเอกประสานเสียงจนเห็นว่าเป็นเวลาอันสมควรแล้ว แม่บ้านก้อวิ่งไปหยิบยาแก้แพ้ที่พระเอกกินประจำให้พระเอกกิน หลังจากน้ำอึกสุดท้ายจากแก้วลงคอพระเอกไปไม่เกิน 3 วินาที คุณพระเอกก้อค่อยหายจากอาการดังกล่าวในบัดดล

เท่านั้นแล อิชั้นก้อปล่อยกร้ากกกกกก ออกมาจนแม่ครัว (เป็นทอมกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่) และพี่ที่เสิร์ฟในร้านหันมามองกันเป็นตาเดียว ว่าเมิงขำไรของเมิงฟระ  เอ่อออออ พี่คะก้อหนูไม่เข้าใจนี่คะ ว่าแล้วทำมั๊ยยยยยย ทำไม คุณแม่บ้านไม่ไปหยิบยามาให้คุณพระเอกแต่แรก ปล่อยให้ตาเหลือกอยู่ได้ตั้งนาน 
หนอย ถ้าอิชั้นเป็นพระเอกหน่อยไม่ได้หายตาเหลือกแล้ว จะลุกขึ้นมาซัดสักเหนี่ยว ข้อหาเกือบฆ่าพระเอกตายโดยไม่เจตนา......อิอิ